Öğütler XI - Hoş geldin oğlum

 

Hoş geldin oğlum...
Avuçlarımın içinde bir kelebekle yaşar gibi yaşamayı öğrendim,
sanki daha dün kozası başında bekliyordum oysaki...

Beklerken hiç geçmeyen zaman, izlerken nasıl akıp gider?

Bir ömrün an an şahidi olmak ne demektir?

Şefkat ne demektir, merhamet ne demektir?

Ne demektir endişe?

‘Gözü gibi bakmak’ nasıl olur?

Ya ‘gözünden sakınmak’, ‘üzerine titremek’?

Bazen 'dokunmaya kıyamamak'?

Annelik nasıl büyütür bir insanı?

Annelik nasıl öğretir?

‘Allah için sevmemek’ten korkmak ne demektir?

Ya ‘sevgide aşırıya gitmek’ten endişe etmek?

Hoş geldin oğlum…
Hayatımın içinde bir hayat barındırmanın farkında; heyecanında, sorumluluğunda, buradayım.

‘Mucize’ nedir?
Kendi ellerine bile yabancıyken insan, nasıl o ellere hükümran olduğunu, o ellerle hükümran olduğunu sanır zamanla?
En ufak bir gürültüden bile ürperecek nahiflikteki bir insan, nasıl anlamsız gürültüler koparır hale gelir bu evrende?
Bir aciz insan nasıl unutur aczini, nasıl bilmez kendini?
Masumiyet abidesi bir insan, ne olur da kaybeder o masumiyeti?
Tertemiz kalpler nasıl kapkara kesilir gün gelip?

Sen hoş geldin oğlum…
Gözlerimin önünde mucizesin. Gün gün, an an…
Kendini bilenlerden olasın, aczini yani kulluğunu bilenlerden olasın diye buradayım. Sesini yükseltip gürültü koparanlardan değil, sözünü yükseltip gürültüleri susturanlardan olasın diye… Tertemiz kalasın diye buradayım. Masumiyetini kaybetmeyesin diye…
Buradayım oğlum, duadayım.
Seni Allah için seviyorum, sen de sevdiğin, seveceğin ne varsa Allah için sevesin...
Allah için yaşayasın oğlum; gayrısını yaşamaya değmez.
Allah sana yollarını açsın, kolaylaştırsın, gittiğin yolu nurlandırsın.
Hiçbir gölgenin olmadığı günde arşın gölgesinde buluşanlardan, gölgelenenlerden olmak isterim… Hiçbir gölgenin olmadığı o gün Allah bizi gölgesinde birleştirsin!