Öğütler XXVIII

 

Sevgili kızım…
Hayat hep bir mücadele hali…
Daha rahme tutunmaya çalışan bir embriyo iken başlar mücadele. Hatta daha da öncelerde başlar.
Dünya mücadeleler âlemi…
Burada bizim mücadelemiz ise; dünyayı daha yaşanılır bir yer haline getirmeye…
Allah'la bağımızı güçlendiren bir mücadele bu…
Ne olursa olsun içimizdeki iyi hasletleri hiç yitirmeden, zalimleşmeden, zulmü durup seyretmeden, en azından bir yumruk sallayarak zalime doğru, en azından ıslanmış iki el açarak göğe doğru…
Zulüm şiddetini ne kadar artırırsa artırsın, kötülük ne kadar yayılırsa yayılsın ya da biz ne kadar yorulursak yorulalım hiç vazgeçmeden…
İyilikten ödün vermeden, kalbimizden taviz vermeden…
Ve hiç alkış da beklemeden kızım, övgü beklemeden… Takdir ve dahi tasdik bile beklemeden…
Dünyayı her şeyiyle dünya gibi yaşayarak… Yani bir yandan dünyanın halifesi gibi ama bir yandan da gitme günü yaklaşan, gitmeye hazırlanan bir misafiri gibi…

Güzel kızım…
Hayat hep bir mücadele hali…
Mücadeleden hiç vazgeçme.
Şeytan ne fısıldarsa fısıldasın kulağına, ne çıkarırsa çıkarsın karşına…
Yaşamaktan kaçamazsın, mücadeleden kurtulamazsın, iyi ile kötünün yani hak ile batılın savaşında, arada kalamazsın.
Sen koşmazsan, sen konuşmazsan, sen yorulmazsan yani sen mücadele etmezsen… Sen olmazsan kimse olmaz, bil ve öylece koş.

Çiçek kızım…
Daha dün doğmuştun ama 7 ay olmuş çoktan.
Ne zaman elime bir kalem bir kâğıt alıp birkaç şey söyleyecek olsam, Gazze’nin tasası tıkadı kursağımı.
Ben en güzel hislerimi kalbimin en güzel köşelerinde biriktirmek isterken Gazze’nin acıları yaktı yüreğimi.
İşte ben öylece, 7 aydır ‘başka çocuklar’dan utancıma, Rim’den utancıma, hiçbir şey yazıp okuyamadım sana.
Ben b/öylece tam 7 aydır üç beş damla gözyaşına bile üzülünce, ağlayan sesine bir kez olsun kıyamayınca, minicik bir acına dayanamayınca içten içe utandım…
Ben b/öylece tam 7 aydır, fotoğrafına bile bakamadığım hayatlar gördükçe, hikâyesine bile dayanamadığım acılar duydukça yutkundum durdum.
Ben b/öylece 7 aydır, fotoğrafta bile bakamadığım gözler gördükçe zulmü durup seyredenlerden olmaktan haya ettim; hiçbir şey yapamamaktan nefret ettim.
Ben b/öylece tam 7 aydır sustum kaldım.
7 ay mı? Ben yıllardır; 7 yaşımdan, 17 yaşımdan beri aşinayım bu acılara… Neyse ki kalbim hâlâ hissizleşmedi. 7 aydır daha da şiddetlendi, hiddetlendi.

Canım kızım…
Kötülük nedir hiç bilme ister/d/im, hep böyle tertemiz kal ister/d/im, Rim’in hikâyesini de hiç öğrenme ister/d/im.
Nasıl saklayabilirim ki dünyadan seni? Nasıl uzak tutabilirim senden dünyayı?
Hiç unutma kızım; hayat hep bir mücadele hali, dünya mücadeleler âlemi…
Burada bizim mücadelemiz ise; dünyayı daha yaşanılır bir yer haline getirmeye…