İsraf Üzerine...

Hayatımızı her şeyin sahibi olan Rabbimizin emanetçisi olarak yaşadığımıza en çok yönetemediğimiz organlarımız, kontrol edemediğimiz reflekslerimiz, sağlığımızla imtihan olduğumuz anlarda daha da çok hissettiğimiz acziyetimiz şahit... Hiçbir şeyin mutlak meliki değilken sahibi olduğumuz zannedilen neyimiz varsa, emanetçilerini sorguya çekecek asıl sahibimiz nasıl istiyorsa öyle sarf etmeliyiz. Hal böyleyken; harcamada da, saklamada da, paylaşmada da, tüketimde de, biriktirmede de meşru ölçü bütün nimetlerin, bütün servetlerin, bütün değerlerin sahibi olan Allah’ın koyduğu ölçüdür. Oysa bize verilen, hakkını veremediğimiz, hesabının sorulacağı şuurunda olamadığımız her nimetin müsrifiyiz. Sadece gösterişli sofralarımızda, markalı giyim kuşamlarımızda, lüks yaşantılarımızda değil israf...

Her anının kıymetini bilmeyip zayi ederek ömrümüzü israf ediyoruz.

Dünü arayarak yahut kafamız yarına dönük yaşayarak bugünümüzü israf ediyoruz.

Gün gelip bir dakikasına, bir saniyesine bile muhtaç olacağımızı idrak edemediğimiz vakitlerimizi, saatlerimizi israf ediyoruz.

Allah'ın koyduğu sınırları aşarak kulluğumuzu israf ediyoruz.

Vicdanı, ahlakı, sağduyuyu rafa kaldırıp insanlığımızı israf ediyoruz.

Merhamet bilmeyerek insafımızı israf ediyoruz.

Âlim olunacak yerde abid, abid olunacak yerde âlim olup; korkarım, çoğu zaman ikisi de olamayıp vasıflarımızı israf ediyoruz.

Bazen ifratla, bazen tefritle hal ve hareketlerimizi israf ediyoruz.

Nefsimizin esiri olup özgürlüğümüzü israf ediyoruz.

Yersiz boyun eğmelerle yahut yersiz susmalarla izzetimizi israf ediyoruz.

Söylenecek şeyleri söylemeyip söylenmeyecek şeyleri söyleyerek, üstelik yanlış zamanlarda yanlış kişilere yersiz cümleler kurarak konuşmalarımızı israf ediyoruz.

Kimi zaman bize yakışmayan tepkiler vererek vakarımızı israf ediyoruz.

Yanlış yolları yürüyerek adımlarımızı israf ediyoruz.

Hakkını veremediğimiz varlığımızla, bazen harcayarak bazen harcamayarak, malımızı israf ediyoruz.

Yapmamız gereken şeyleri yapmayarak potansiyelimizi, yapmamamız gereken şeyleri yaparak enerjimizi israf ediyoruz.

Gereğini yerine getirmeyerek, amel etmeyerek ve bir başkasına da öğretmeyerek ilmimizi israf ediyoruz.

Düşünmemiz gereken şeyleri düşünmeyip düşünmememiz gerekenleri düşünerek zihnimizi israf ediyoruz.

Dengesizce, ölçüsüzce ve önemsizce doldurarak midemizi; önem vermediğimiz sağlığımız, sıhhatimizle bütün organlarımızı israf ediyoruz.

Basit düşünerek, basit hedefler koyarak, basit hayaller kurarak algılarımızı israf ediyoruz.

Bazen yönetip yönlendiremediğimiz hislerimizle, kimi zaman hesapsızca sevinerek ya da üzülerek, kimi zaman hesapsızca severek ya da nefret ederek duygularımızı israf ediyoruz.

Kimi zaman üzerinde hiç düşünmediğimiz olaylarda, kafa bile yormadığımız anlarda ‘incelik’lerimizi israf ediyoruz.

Pek çok zaman pek çok şeyden sabırsızca vazgeçip emeğimizi israf ediyoruz.

Fırsatını bulduğumuz halde iyilikleri yaymadıkça, değiştirmeye güç yetiremediğimiz kötülüklere şahit oldukça iyi yanımızı israf ediyoruz.

Bir başkası olmaya çalışarak kendimizi israf ediyoruz.

Kıymetini bilip hak ettiği değeri vermeyerek, iyiliklerimize şahit etmeyerek çevremizdeki insanları israf ediyoruz.

Verdiği nimetleri teker teker saymaya kalksak güç yetiremeyeceğimiz Rabbimizden her zaman daha fazlasını isteyerek, verdiklerine de şükürsüzlük ederek haddimizi aşıyor, sınırlarımızı israf ediyoruz.

“Allah israf edenleri sevmez.”[A’raf Suresi, 31] ayetini unutarak ahiretimizi israf ediyoruz...  

...

 “İsraf ederek saçıp-savurma, çünkü saçıp-savuranlar şeytanın kardeşleri olmuşlardır; şeytan ise Rabbine karşı nankördür.” [İsra Suresi, 26-27]