İnsan hep Allah’ı arıyor

İç ve dış dünyasını işgal eden her şeye rağmen, hepsinin ötesinde Allah’ı arıyor insan. O’na ihtiyaç duyuyor içinde yaşadığı uçsuz bucaksız boşlukla... Bazen unutuyor, bazen aldanıyor, bazen o boşluk doldu sanıyor. Bazen yanlış yollarda olduğu için O’na gidemiyor, bazen O’na giden yolu bilmiyor, bazen de yolu bilse adımlayamıyor, bazen de yolda oyalandığından menzile varamıyor.
İnsan hep Allah’ı arıyor; bundandır hedeflediğine ulaştığı anlarda uzun uzadıya tatmin olmayışı, bundandır istediği olduğu anda geçiveren hevesi...
İnsan hep Allah’ı arıyor. Bazen farkında, bazen değil; bazen umutla, bazen karamsarlıkla, umarsızca...
İnsan hep Allah’ı arıyor. Bazen koşarcasına, bazen düşe kalka, bazen sürüne sürene... İnsan hep Allah’ı arıyor. Bazen hiçbir kapıyı çalmadan, bazen istese de tutunacak dal bulamadan...
İnsan hep Allah’ı arıyor ama en çok aradığı hazzı bulamadığı, hayattan tad alamadığı zamanlarda farkına varıyor. Gönlünün en çok daraldığı, yükünün en çok ağırlaştığı, imtihanının en çetin olduğu anlarda... İnsan hep Allah’ı arıyor ama Allah’a giden yolda ayakları sürçüyor kimi zaman. Dünya ayaklarına bağ oluyor. Kimi zaman ailesini, kimi zaman arkadaşlarını, kimi zaman sosyal çevresini, kimi zaman da kendisini ayak bağı yapıyor. İnsanız. Asırlardır yaşamış herkes gibi; bugün yaşayan, yarın yaşayacak olan milyonlar gibi...
Dünyadayız. Yaşıyoruz.
İnsanız, bütün insanlar gibi Allah’ı arıyoruz. Anlamı, varlığı, hakiki olanı...
Aslında her yerde O’dur bulmak istediğimiz. Her yolda O’dur varmak istediğimiz. Her şeyle O’dur arzuladığımız. Ve nihayetinde muhakkak O’na döneceğiz, O’na varacağız, her şeyin ötesinde O’nu bulacağız.
Dünyaya dönsem diye yakarmadan, kimseye beni sen saptırdın diye şikayetlenmeden aradığının farkına varanlardan olmak duasıyla...
İnsanın insandan kaçacağı o gün gelmeden aradığını bulanlardan olmak duasıyla... Asıl aradığına kavuşmuş bir nefs; Allah’ı bulmuş bir yaşam duasıyla...

İç ve dış dünyasını ne kadar doldurursa doldursun, kendisine şah damarından daha yakın olan olmadan içindeki o uçsuz bucaksız boşluğu dolduramıyor insan.