Tehlikedeyiz!

Ölenlerin ardından üzüledururken yaşarken yitirdiklerimizi hiçe sayıyoruz. Farkında değiliz ama kaybettiğimiz koskoca bir gençlik... Ellerimizden kayıp giden koca bir nesil var. Dünyevi hedeflere yani hedefsizliğe gömülen; en ufak bir boşlukta, rehavette bırakın ayağa kalkmayı, kolunu bile kaldır(a)mayacak bir nesil. Başıboşluk, duyarsızlık, umursamazlık, vurdumduymazlık, bilinçsizlik, özentilik... Şeytanın bal sürüp tatlandırdığı günahlar; cicilenmiş bicilenmiş süslenmiş günah bataklıkları... Tüm albenisiyle, şatafatıyla dünya... Masum gözleri bürüyen dünya tutkusu... Bedenleri değil ruhları saran bir yangın... Ve bu yangın, bu ateş düştüğü yeri yakmayacak asla. Yanıbaşımızdaki alevlerin dumanı etkilemeyecek mi bizi? Fark edip bir şeyler yapmazsak boğulacağız. Bu yangınla kavrulup, kül olup gideceğiz biz de. Çünkü hiç de uzağımızda değil bu bahsettiklerim. Hiçbirimizin uzağında değil. Bir akrabamız, bir tanıdığımız, belki komşumuz-oyun arkadaşımız, belki okul arkadaşımız hatta sıra arkadaşımız, belki de bir arkadaşımızdan tanışıklığımız... Ama mutlaka yakınımızdan bir yerlerden. Her yeni gün birisi daha, her doğan günle bir tane daha, her gün bir başkası... Ellerinden tut(a)madıklarımız tutunamıyor. Biz izleyerek; sadece izleyerek bir bir yitiriyoruz. Geleceğin yıldızları bir bir kayıyor. Modern dünyayla, medyayla kaybediyoruz; modayla, markalarla; dizilerle, filmlerle kaybediyoruz. Ve ister istemez şahit oluyoruz hikâyesini duyunca, bir köşe başında rastlayınca, sokakta karşılaşınca ya da sosyal medyada fotoğraflar paylaşılınca... Üzülerek değil de kınayarak bakınca bir daha kaybediyoruz. Duayla değil de alayla bakınca bir daha... Kaybolanlar bizim kardeşlerimiz ve biz hepsine şahitlik edeceğiz. Belki biz onlara şahit olurken onlar da bizden şikayetçi olacak. Farkında değiliz ama birinin 'ah'ı bulursa bizi ve biz de kapılırsak akıntıya? Bir gün biz de dalarsak şimdi elimizin tersiyle ittiğimizi düşündüğümüz bu dünyaya? Bizi de oyalananlar arasına alırsa bu çağ? Biz de kayıp düşersek bizim tutmadığımız eller gibi bizim ellerimiz de boşta kalırsa, tutan olmazsa, kalkamazsak? Tamam biz vahye tutunalım; kaymayalım düşmeyelim ama yine de korkular düşmüyor mu günlerimize-gecelerimize? Sorumluluk hissetmiyor muyuz? Sorumlusu, suçlusu biz de değil miyiz? Biz de suçluyuz evet, kabul edelim. Çabalamadıkça, çırpınmadıkça suçluyuz. Umut bilmedikçe, merhamet etmedikçe; koşmadıkça, koşturmadıkça suçluyuz. Çağın Ebu Cehilleri bizden hızlı koşuyorsa; şeytan bile bizden öndeyse bu koşuda ve bizden daha 'dava adamı'ysa suçluyuz. Başını okşamadan geçtiğimiz, tebessümüne karşılık vermeyi unuttuğumuz çocuklar tehlikede. Eğitim sistemine, okullara, müfredatlara terk ettiklerimiz tehlikede. Okul çıkışlarında unutup, yanımıza almadan uzaklaştıklarımız tehlikede. 'Kalkıp uyar!'madıklarımız ya da 'kavli leyyin' bilmeden ayaklandıklarımız tehlikede. Affın müjdesini veremediklerimiz, tövbeleri öğretemediklerimiz tehlikede. Dünya şöhretiyle, kariyeriyle; malıyla mülküyle kıyaslanamayacak cennet güzelliklerini; köşklerini, tahtlarını haber veremediklerimiz tehlikede. Müslümanlığın şerefini, İslam'ın izzetini anlatamadıklarımız hatta gösteremediklerimiz tehlikede. Bir duayı çok gördüklerimiz, bir 'amin'imizi bile paylaş(a)madıklarımız tehlikede. Yarınımız tehlikede. Biz tehlikedeyiz.